Bezoek

Verhalen van Amy – Dubbelleven

Vanaf het nieuwe jaar gaat Amy elke maand een column schrijven over haar belevenissen als ‘high class escort’ op mijn blog. En wat vind ik dat onwijs leuk! Ik vind die wereld absoluut interessant, meer omdat je er een bepaald beeld bij hebt, niet vanuit ervaring 😉 Daarom ben ik extra trots dat ze haar verhalen hier met ons wil delen, hier alvast een voorproefje voor het nieuwe jaar…

Dubbelleven

Een dubbelleven, het klinkt natuurlijk erg spannend – ‘living on the edge’ – en geeft mij twintig jaar nadien ook nog wel steeds een beetje een Jambers-associatie. Maar ondertussen leid ik het zelf al een poosje. Ik combineer een professionele carrière met een nachtleven als ‘meisje van plezier’. Op kantoor probeer ik me te presenteren als serieuze juriste, met dito outfit. In mijn vrije tijd onderga ik de transformatie naar verleidelijke femme fatale. Beide levens hou ik zo goed mogelijk gescheiden, maar soms beslist het lot anders en raken ze elkaar. Zo was er die keer dat de sympathieke dinnerdate in een Italiaans restaurant me vertelde dat hij mij wel eens, gehuld in een mantelpakje, had zien lopen door de gangen van ons kantoor. Hij bleek een belangrijke relatie van mijn baas te zijn, met een vrouw en drie kinderen aan de andere kant van het land. Gelukkig kon hij de humor van de situatie wel inzien. Zijn eigen secretaresse, zo vertrouwde hij me schalks toe, had hij al eerder herkend als een voormalig paaldanseres. Hij was dus wel wat gewend. Ook was er de cliënt die een aantal weken na onze ontmoeting plotseling bleek ingehuurd door mijn werkgever als adviseur. Mijn schrik toen ik hem driftig typend in een kamer aan de overzijde van de mijne ontwaarde was groot, maar wederzijds. Hij stuurde me vrijwel direct een mail waarin hij aangaf graag goed te willen samenwerken en dat de bijzondere manier waarop hij me had leren kennen daaraan niet in de weg stond. Toen we aan elkaar werden voorgesteld deden we door middel van het opvoeren van een Oscarwaardige acteerprestatie alsof we elkaar voor het eerst ontmoetten. Hoewel ik hem, ondanks zijn stropdas, heimelijk nog steeds voor me bleef zien zoals de eerste keer; in adamskostuum. En ‘driemaal is scheepsrecht’, ik ben ook nog een keer als gezelschapsdame meegevraagd naar een zakendiner door een, zo bleek, in scheiding liggende collega van een andere vestiging. Gelukkig was ik slim genoeg om tevoren te vragen voor welke organisatie hij werkte. Uiteindelijk hebben we toch een spannende date gehad samen, zonder zaken, onder het aloude adagium ‘wat niet weet wat niet deert’. Discretie is het toverwoord voor een dubbelleven. Want, zo blijkt, ik ben zeker niet de enige die wat te verbergen heeft.

    Amy Van Egmond

Spread the love

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *