Verhalen

De Sneeuwkoningin

Ik ben gek op de verhalen die Mahotsukai schrijft. De perfecte combinatie van niet te expliciet, veel overlaten aan de fantasie, maar toch je sturen daarin vind ik onwijs fijn om te lezen…

De vragen na afloop van het verhaal, hoe loopt het af? Wat doen ze daarna? laat genoeg over om te fantaseren, al heb ik al wel een paar keer frustrerend een berichtje gestuurd omdat ik gewoonweg MOEST weten wat er in de gedachtegang van het verhaal nog meer ging gebeuren…

Geniet van dit verhaal, één van mijn favorieten en niet voor niets!

 

Prelude: Hij

Papieren liggen verspreid op de tafel tussen ons in. Een lege theepot, twee glazen, een stapel boeken, een stel notitieboekjes. We werken, we schrijven. Er klinkt ritmisch getik van vingers op toetsenborden. Buiten pakken donkere wolken zich samen en sneeuw dient zich aan. Af en toe vinden onze blikken elkaar met een zwijgende glimlach vanachter de twee laptops. Nu en dan lezen we elkaar een zin voor, om te horen wat de ander daarvan vindt. In het voorlezen schuilt vooral het plezier en de spanning om slechts fragmenten te laten doorschemeren van wat we beiden aan het digitale papier toevertrouwen. Deze hotelkamer is voor een weekend onze bubble. Soms sta ik even op, loop naar het raam en kijk naar buiten, in gedachten bij het plot of zoekend naar een geschikte metafoor. Dan kom ik even achter je staan en laat mijn handen door je haar en over de zachte huid van je nek gaan. De vederlichte knik van je hoofd naar achteren erkent mijn aanwezigheid. Dit is goed, dit is wat wij wilden.
Ik bel roomservice voor een nieuwe pot thee en enkele minuten later verstoort een klop op de deur onze concentratie. Ik open de deur.
“Uw thee.”
Ik doe een stap opzij en laat de serveerster binnen. Ze heeft een dienblad in haar handen en loopt langs ons de kamer in, naar het tafeltje tussen de twee fauteuils.
We kijken allebei naar haar. Ze is jonger dan wij, haar haar in een korte staart, brildragend, niet onknap.
We zien haar plotselinge aarzeling in wat tot dan toe routineuze hotelhandelingen waren. Als ze zich voorover buigt om het dienblad op het tafeltje te zetten, is ze even – heel even maar – gefixeerd op wat anders. Over de rugleuning van de fauteuil hangt een halsband met ketting, staal met leer aan weerszijden, een stille getuige van de avond tevoren. We wisselen een blik uit want we weten wat ze ziet. Zijn we betrapt? We glimlachen en kijken dan weer naar haar. Schijnbaar onverstoord richt ze zich op en maakt aanstalten de kamer weer te verlaten. Bij onze tafel houdt ze even halt.
“Is er verder nog iets van uw dienst?”
Ze is slank en heeft donkere ogen waarin iets glimt.
“Nee, dank u” zeg ik kalm, maar ze slaat geen acht op me. Ze houdt haar ogen op jou. Ik weet waar ze naar kijkt. Niet naar je gezicht, maar naar een punt net iets lager. Ze kijkt naar je hals. Ze smelt beelden samen, ze maakt een collage en bekijkt die met haar geestesoog. Ik ken het beeld dat zich nu in haar hoofd vormt. Ik ken het want ik heb het gezien, ik heb het beleefd, samen met jou. Zijis betrapt.
“Belt u gerust als ik nog iets voor u kan doen,” zegt ze voordat ze de deur achter zich dichttrekt.
Als we opnieuw een zwijgende glimlach uitwisselen en ons weer over het werk buigen, vallen buiten de eerste vlokken sneeuw.

Intermezzo: Zij

Buiten pakken de witte vlokken steeds sneller de wereld in. Binnen zweven onze vingers ritmisch over het toetsenbord. Zoals jij soms ijsbeert, zo staar ik af en toe in de verte. Ik laat mijn ogen dwalen over het landschap buiten en over de herinnering aan de avond gisteren die in mezelf beklonken ligt. In mijn fantasie heeft de roomservicedame ons al duizend keer bediend, heeft ze de band om mijn hals gelegd en mij bij jou gebracht. Of ik haar bij jou. Of jij ons bij elkaar. Af en toe knijp je je rusteloze groene ogen even toe. Ze weerspiegelen de spanning van wat je schrijft. Ik hou van je ogen. Ik wil weten welke magie ze voor zich zien. Natuurlijk wil ik je niet storen, wens ik je niet af te houden van de schoonheid die je produceert. Ik houd me in, ik kijk en geniet van je beeld voor mij – een lichte zucht ontsnapt mijn lippen.
Dan kijk je op, en je kijkt niet naar me maar in me.
“Waar denk je aan?” vraag je zachtjes.
“Zou ze komen als we bellen en vragen om drie glazen rum met citroen?” fluister ik. Je glimlacht.
“En dat derde glas? Voor haar?”
Ik knik en draai mijn hoofd naar de wit-weerkaatsende wereld buiten. Je staat op en gaat op de rand van mijn stoel zitten. Ik leg mijn hoofd op je knie, jij jouw hand op mijn wang. “Ga je me voorlezen?” vraag je. Er is verlangen in je stem. Een glimlach krult mijn lippen en ik knik weer. Je pakt mijn hand, trekt me zachtjes uit mijn stoel en leidt me naar het bed. De verwarde lakens herbergen nog onze geuren van gisteravond.
“Laptop nodig of uit je hoofd?”
Nee, geen laptop. Ik sla het witte laken open als uitnodiging. Nadat je de halsband hebt gepakt die op de stoel in stilte op ons wacht kom je naast me.
“Ogen dicht,” zeg je als je bij me in bed stapt. Ik doe wat je me vraagt, zoals ik altijd doe. Met je zachte handen vouw je het koude leer om de kloppende aders van mijn warme nek. Ik wil mijn ogen openen en in je ogen verdrinken, maar je bent me voor, je kent mij – je hand houdt ze gesloten. Een paar seconden later voel ik hoe zacht stof mijn oogleden bedekt.
“Draai je maar om,” zeg je. Ik draai me op mijn zij en voel hoe je voor me komt liggen, mijn schoot tegen jouw warme billen. Je trekt me zacht maar dwingend aan de ketting tegen je aan, bijna in je. De band spant zich om mijn nek, ik voel hoe mijn binnenste zich om jou heen kronkelt. Je leidt mijn hand naar je lendenen en ik krom mijn vingers om je harde pik.
“Vertel maar mijn lief, vertel me hoe je haar bij ons brengt.”
Als mijn lippen zich openen en mijn eerste woorden uitademen, voel ik je bewegen in mijn hand.

Eerste bedrijf: Samen

Toen je haar naar je hals zag kijken besloot je haar in je verhaal te schrijven. Ik ken je creativiteit, ik weet hoe goed je bent in het sturen van de voortrazende trein van je lust. En nu lees je voor, uit je hoofd, dichtbij me, geblinddoekt en geketend. Tegelijkertijd heb je mij in je macht, in je hand. Onze omklemmingen zijn synchroon met elkaar en met de intensiteit van de woorden die je lippen verlaten. Je hebt geschreven over haar en over ons. Bij elke opwindende passage die je voorleest trek ik je nog dichter naar me toe. De lichte dwang van de ketting is een woordloze recensie en ik ben ik je criticus. En je hand die mijn pik omklemt beantwoordt mijn kritiek onmiddellijk. Als je verhaal is afgelopen heb ik je zo dichtbij dat ik je opgewonden adem in mijn nek voel. Ik wil je dichtbij.
Ik laat het kettinkje vieren. Zonder je blinddoek af te doen posteer ik je op je knieën op het bed en leg ik een kussen voor je klaar. Ik leg je prachtige gezicht erop nu je geen steun meer hebt aan je handen, die ik naar je rug breng. Ik kniel achter je en terwijl ik een zijden sjaaltje om je polsen bind, zacht en strak tegelijk, duw ik met mijn knieën jouw benen uit elkaar. Ik wil je open voor me. Ik leg de ketting in het midden van je rug en laat die los, het uiteinde tussen je billen.
“Neem me…”, fluister je.
“Geduld, mijn lief. Blijf zoals je bent. Het zal het waard zijn”.
Ik streel even door je haar en dan hoor je hoe ik me van je verwijder. Je bent in verwarring. Je probeert de geluiden die je hoort te plaatsen. Het is mijn stem die je hoort maar je verstaat niet wat ik zeg. Dan de klik van een hoorn die wordt neergelegd. Dan is er stilte, minutenlang. Zolang als de sneeuw nodig heeft om een centimeter aan het witte buitentapijt toe te voegen voel je geen aanraking terwijl je juist wil aanraken en aangeraakt wil worden; er zijn geen woorden terwijl je juist wil horen. Zo lang, dat je denkt dat je de sneeuw kan horen vallen. Maar je weet ook dat ik in je kwetsbaarheid dichterbij je ben dan ooit.

De klop op de deur lijkt oorverdovend. Je hoort gedempte woorden van mijn stem en een wat hogere. Dan voel je plots mijn nabijheid. Je weet zeker dat ik het ben als je voelt hoe twee handen je billen aanraken. Je kent mijn huid, je weet precies hoe het voelt als ik je billen uit elkaar duw. Je weet hoe me dat opwindt, je weet hoe graag ik je open voor me heb. Twee handen op je billen. Maar er is een derde hand. Een derde hand  die het kettinkje oppakt.
“Voel haar”, hoor je me zeggen. Je weet het direct, het is een andere huid dan de mijne die je lichaam verkent en aarzelend de ruimte tussen je opengesperde billen streelt. Het zijn andere vingers, zacht en tenger, met langere nagels. Je weet wie het is, jij hebt haar immers zelf in het verhaal geschreven: de sneeuwkoningin. De vezels van je lichaam spannen aan. Je kunt niet zien maar wel voelen en horen, en haar onrustige ademhaling is onmiskenbaar dichtbij.
“Streel haar”.
Je voelt haar aanraking zekerder worden, ze heeft zich met jou geïdentificeerd en neemt je natheid in zich op, ze wordt in een kort ogenblik voor altijd verslaafd. Je ogen willen terugzien, maar kunnen niet; je handen willen terugvoelen maar mogen niet. Als twee slanke vingers zich een zachte weg banen tussen je natte lipjes en diep in je glijden voel je hoe de ketting weer wat wordt aangetrokken en je hoofd iets omhoog dwingt. Je geniet. Het is heerlijk je zo te zien, als het lijkt alsof jij gedwongen wordt en toch jij degene bent die dicteert. De slanke lange vingers verdwijnen uit je kutje, en een moment later voel je ze op de lippen van je kreunende mond. Je proeft onbekende vingers, je proeft jezelf, en voelt haar ademhaling dichtbij. Een kort rukje aan de ketting brengt je mond bij de hare. Een dwingende tong die de jouwe omcirkelt, een onbekende maar zoete smaak vermengd met een ademhaling waarin je geilheid proeft. Geilheid die jij hebt losgemaakt, dat weet je. Dan verdwijnt elke aanraking en is de leegte terug, net op het moment dat je klaar was voor een volledige vervulling. Het weekend is lang en de band is gesmeed. Na haar dienst zal ze er weer zijn, met drie rum citroen. Ze is betrapt door ons, betoverd door jou: de sneeuwkoningin.

Dit verhaal en nog meer fijne verhalen vind je op Mahotsukai ’s eigen blog.

Checken dus!!

Spread the love

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *